„Wczoraj wieczorem o godzinie 9 pociągiem kurierskim przybył do Krakowa bar. Dr Mundy, jeneralny sekretarz wiedeńskiego Towarzystwa ratunkowego, wraz z 4 medykami i 5 służącymi, celem wprowadzenia w życie stacyi ratunkowej w naszem mieście” – tak krakowski dziennik Czas pisał o wydarzeniu, które rozpoczęło historię ratownictwa medycznego w Polsce. 6 czerwca 1891 roku powstało w Krakowie pierwsze pogotowie ratunkowe na ziemiach polskich, a drugie w Europie – po pogotowiu wiedeńskim.
Pierwsza siedziba krakowskiego pogotowia mieściła się w budynku straży pożarnej przy obecnej ulicy Westerplatte. W pierwszym roku swojej działalności pogotowie interweniowało 496 razy, a w drugim roku (1892) już 1352 razy. Obecnie liczba wyjazdów Krakowskiego Pogotowia Ratunkowego sięga 100 tysięcy rocznie.
Początkowo dyżury były ochotnicze, nieodpłatne, a na pierwsze wyposażenie składało się pięć par noszy oraz wyposażony w dzwonek ambulans zaprzęgnięty w dwa konie.
„Wóz to bardzo praktycznie skonstruowany, mieszczący wewnątrz rodzaj łoża dla dotkniętego nieszczęściem; łoże to można zamienić na nosze w razie potrzeby. Wewnątrz wozu jest ławka dla medyków oraz wszystkie potrzebne przyrządy; na wierzchu drabiny i dalsze przyrządy ratunkowe. Do wozu można wstawić rannego bardzo łatwo, bo cała jedna ściana da się rozsunąć” – czytamy w Czasie.
Wycinek z archiwalnego numeru Czasu z 7 czerwca 1891 roku udostępniamy dzięki uprzejmości Małopolskiej Biblioteki Cyfrowej.